Alle interviews gaan eigenlijk over de interviewers,
dat weet je toch?
Interviews gaan over de ijdelheid
van interviewers die denken:
met mij praat jij wél.
Ik ben degene bij wie je loslaat,
bij wie je je ware ik kunt tonen.
Ik ben degene bij wie je tot inzichten komt
waarvan je niet eens wist dat je ze had.
Twee vrouwen staan op de scène. De ene is een gevierde actrice die op het punt staat haar eerste eigen film te maken, de andere een gelauwerde journaliste die haar confronteert met vragen, vermoedens en geruchten. Wat begint als een gemoedelijke Q&A ontspoort gaandeweg in een spel van bewijsdrang, kantelende machtsdynamieken en fanatieke ontmaskeringspogingen. Alle onthullingen ten spijt is het nog maar de vraag hoe goed we hen echt leren kennen. Blijft het bij die eindeloze poging om iets te zeggen dat waar, eerlijk of volledig wil zijn, maar dat nooit is?
Hoe ontlok je waar je op uit bent? Wat zeg je om te beantwoorden aan wat van jou gevraagd wordt? En wie ben je als de ander jouw woorden bepaalt? In de hoogdagen van de clickbait wagen Natali Broods en Katelijne Damen zich met gespeelde openhartigheid aan de kunst van het diepte-interview om het te eren, te bevragen en te parodiëren. Zo tonen ze wat het in wezen is: geen wederkerige uitwisseling, maar een vorm van zelfsculptuur en controle. Een dun laagje vernis over een chaotisch leven.
