OVER DE VOORSTELLING
Een poëtische tocht door en naar sisterhood
Vier theatermakende zussen vieren het (familie)leven op scène. Ze gaan in dialoog met elkaar en zoeken in taal, beweging, muziek en audio naar hun verwachtingen en verlangens.
Over hoe het is om op te groeien in een (groot) gezin.
Over loslaten en terugvinden.
Over vertrekken en weer thuiskomen.
Over ouders die scheiden en hun eigen weg zoeken in de liefde.
Wat begon als een oefening aan een toneelschool, wordt een poëtische tocht door en naar de sisterhood die vele harten beroert. Afwisselend tussen humor, authenticiteit, ontroering en verbeelding weten ze het publiek te raken.
Deze beklijvende voorstelling vertelt het verhaal van een gezin. Eender welk gezin. Want dynamieken kennen we in alle maten en vormen.
Interview met de vier dochters van Michael De Cock
Wat krijgen we te zien? Jullie titel knipoogt naar Tsjechovs Drie zusters?
Toulouse: “Dat begon als een mop. Toen we tegen theatermensen zeiden dat we iets gingen maken als zussen, vroeg iedereen grappend of we dan Tsjechov zouden spelen. Dus gingen we dat stuk maar eens samen lezen. Het bleek erg veel raakpunten te hebben met wat wij wilden vertellen. Het gaat ook over zussen die vastzitten in dat ene huis en andere dromen hebben.”
Winter: “De voorstelling gaat over ons, vier jonge vrouwen. Over opgroeien in een groot gezin en de dualiteit van op elkaar willen lijken, maar ook totaal niet, van elkaar wel of niet kunnen loslaten. Eigenlijk sluit ze een hoofdstuk in ons leven af: je wordt samen groot, maar dan komt het punt van uit te vliegen, elk je eigen weg. Eerst wilden we het niet over onszelf hebben, maar onze pen zoog ons daar steeds weer naartoe. Tsjechov hielp om er geen louter egodocument van te maken. We hebben best veel gefictionaliseerd.”
Jules: “Maar of we dan Tsjechov spelen of niet, kunnen we niet verklappen!”
Een rode draad is ook de scheiding van jullie ouders, een paar jaar terug?
Luna: “Ja, in elk gezin is dat een grote gebeurtenis met gevolgen voor iedereen. Wij maakten hetzelfde mee, maar ieder van ons ging daar heel anders mee om.”
Winter: “Het grootste gevaar was dat wij ook elkaar dreigden te verliezen. Daar ben ik heel erg van geschrokken: hoe de scheiding ook tussen ons spanning creëerde.”
Luna: “Al repeterend gingen we over dingen praten die daarvoor niet besproken werden. Misschien is het dus ook wel helend geweest.”
Wat vinden zij van de voorstelling?
Winter: “Eigenlijk wilden ze graag meedoen, maar dat mocht niet van ons. Het is onze voorstelling. We hebben hen vooraf wel gerustgesteld: het wordt autofictie, niets persoonlijks!”
Luna: “Je voelt vooral dat ze er volledig achter staan en heel trots op ons zijn.”
Uit de Standaard van 29/07/2026, Wouter Hillaert
