TESTAMENT
OVER DE VOORSTELLING
Een erfenis is meer dan geld
Een zus en twee broers komen samen in het huis waar hun vader op sterven ligt. Terwijl ze waken, maken ze de balans op van hun jachtige levens. Even ontsnapt aan de waan van de dag schemert het ongedwongen samenzijn van hun jeugd opnieuw door. Maar wat blijft er over van wat ze als kind met elkaar deelden?
Testament is een voorstelling over onvoorwaardelijke familiebanden en onvermijdelijke breuklijnen, over de dynamiek van gezinnen en over wat we elkaar – gewild of ongewild – nalaten. Want een erfenis is meer dan geld.
Regisseur Peter Monsaert brengt zijn blik op families en verborgen verhalen naar het theater en doet dat met Janne Desmet, Titus De Voogdt & Dominique Van Malder: drie spelers die bekendstaan om hun ontwapenende eerlijkheid en vermogen om pijn te verlichten met de lach.
‘TESTAMENT’ VAN COMPAGNIE CECILIA IS DE THEATERHIT VAN HET JAAR ★★★★
De kaartjes vlogen in amper vier uur tijd de deur uit. Daar zitten de grote namen voor iets tussen, maar er is meer. Testament brengt het beste van Arne Sierens en Eric De Volder terug, zonder nostalgie. De jaren 1990 zijn uitgezongen, de hedendaagse versie van het verteltheater van toen is dat nog lang niet.
In de Macedonische bergen ligt een man op sterven. Een Groot Kunstenaar voor de buitenwereld, een grote klootzak, aldus zijn kinderen, die zich daar met frisse tegenzin verzamelen.
De oudste, kunstcurator Maximiliaan (Dominique Van Malder), heeft van zijn vader de internationale art speak meegekregen. De labiele Evita (Janne Desmet) kreeg zijn voorliefde voor middelengebruik mee. En Valéry (Titus De Voogdt), tja, wat heeft de Kunstenaar hem gegeven? Deze jongste, die zijn vader de laatste maanden heeft verzorgd, lijkt met zijn toegewijde inborst wel een koekoeksjong.
In de wake voor het sterven komen de kaarten op tafel. De drie gebruiken elkaar als spiegel om te kijken naar hun pijnlijke geschiedenis. Die is niet eenduidig. Het luid rondgetoeterde cynisme slaagt er niet in hun nooit verdwenen verlangen naar vaderliefde te overschreeuwen.
De tekst van Peter Monsaert slijpt de personages uit tot mensen met elk hun eigen individuele tragiek, maar in deze laatste lange nacht vooral samen. Dat is zo mooi: die grondtoon van liefde, die onder alle woede blijft zingen. De mildheid ten aanzien van de verwekker, van elkaar. Ze gaan die nacht allemaal door hun eigen louteringsproces.
Uit De Morgen van 16/03/2026, Evelyne Coussens
Meer weten?
Keer hieronder terug naar de voorstelling. Daar ontdek je nog eens alle credits, persrecensies én nog meer theatertips op een rijtje. Geniet van de voorstelling!
