Poëzie op Zondagmorgen

Annelies Verbeke (Dendermonde, 1976) geldt als één van de meest gelezen en geprezen auteurs van een eigenzinnig en omvangrijk oeuvre dat vooral bestaat uit romans, verhalenbundels en theaterteksten. Slaap!, Reus, Vissen redden, Dertig dagen, het werden stuk voor stuk bestsellers. Met Charmolypi, een onvertaalbaar Grieks woord voor een gevoel waarin vreugde en verdriet samengaan, debuteerde ze begin 2026 ook als dichter. Een bundel waarin we het personage Nisaba volgen die zich beweegt tussen het verdriet om wat niet meer kan worden rechtgezet en de blijdschap om wat blijft en zich vernieuwt. Een bundel ook waarin zowel maatschappelijke thema’s als de eigen innerlijke wereld verkend worden. Met Charmolypi “vat ze een halve eeuw levenservaring samen als een eindeloos samengaan van vreugde en verdriet.”

Twaalf jaar na haar debuut r mp nam Sandrine Verstraete (Gent, 1986) de poëzie terug op. En hoe. Kamers werd lovend onthaald en bekroond met de Herman de Coninckprijs 2026. Een bundel waarin ze, naar eigen zeggen, de taal koestert en ermee worstelt. Een zoektocht naar nieuwe vormen. In beeldende en zintuiglijke taal tast de tekst naar de mogelijkheden van woorden en lichamen en wordt nagedacht over hoe we onszelf construeren als individu. Kamers werd gecomponeerd uit 5 volgeschreven notitieboekjes met fragmenten, korte zinnen, concepten, scènes, alles door elkaar. Het resultaat is een samengebald geheel, poëzie die “elk soort lezer voor zich kan winnen, rationeel of affectief, geduldig of gulzig”. In de woorden van Peter Verhelst: “Verontrustend. Boeiend dus.”